دوستی به من گفته که نوشته های از وبلاگ من را در یکی از نشریات کابل با نام کسی دگر خوانده است. پرسیده بود که من ان نوشته ها را دزدیده ام یا انکس نوشته های من را دزدیده است. گفتم به قبر بابای ملت قسم می خورم که من نوشته ای کسی را ندزدیده ام. من سالهاست که از کابل دورم و به هیچ نشریه ای چاپی کابلی دسترسی ندارم. اگر شما مطمیین اید که نوشته ها ی چاپ شده همان هایند که من نشر کرده ام ، حتما از وبلاگ من دزدی شده اند.
انکس که نوشته ای مرا دزدی کرده و بنام خودش نشر کرده است ، الهی به عذاب جهنم گرفتار اید! من که کاری بیش از دعای بد در بدل اهانت ان بنی ادم کرده نمی توانم.
قصه ای حق تالیف در افغانستان مفت است. کسی که دلش به حال سخنانش می سوزد اصلا خوب است سخن نگوید.
بیادم می اید که یکی از دوستان فلمی از کابل اورده بود که در یکی از کشورهای اروپایی از طرف موسسه ای بنام رویان فلم ساخته شده بود. در روی جلد سی دی، به اصطلاح اخطاری به فارسی در مورد سو استفاده غیر قانونی از فلم نوشته شده بود. وقتی ان اخطار را خواندم هم دلم به حال تولید کنندگان فلم سوخت و هم خیلی خندیدم . در اخطارنامه امده بود که هموطنان عزیز سعی کنید که کاپی غیر قانونی این فلم را از سی دی فروشان هرزه نخرید تا خدای نا خواسته خود تان هرزه نشوید...
اخطار تولید کنندگان به کسانی که کاپی های غیر قانونی از فلم می سازند البته خیلی جدی تر ازین بود. مثلا نوشته بودند: هر کسی این سی دی را بصورت غیر قانونی کاپی کرده و بفروش برساند خواهر و مادر خود را ..........
در جامعه ی که هیچ ضمانت قانونی وجود نداشته باشد مردم چه کنند؟ این روزگار انقدر بد شده که نه تنها قانون بران حکم نمی راند که فحش و قسم های که سابق قوی تر از قانون بودند نیز از ارزش و کارکرد افتاده اند. خلاصه که من نیز کاری در برابر انانی که نوشته های مرا کاپی و بنام خود نشر می کنند کرده نمی توانم. بگذارید انها در روز قیامت شرمنده ای من وخلق خدا باشند.
