روزی در یک وبلاگ ایرانی مطلبی خواندم در باره ای شعر شاعران افغانستان. نویسنده ادعا کرده بود که شاعران افغان حرف چندانی برای گفتن ندارند. همه از عشق می گویند و از ارزوهای ابتدایی درحالیکه شاعران ایران ارزوهای بلندتری مطرح می کنند.

من انزمان کمی دراین باره فکر کردم و در ذهنم این پرسش مطرح شد : ایا نوع ارزوی مطرح شده در شعر می تواند به شعر امتیاز ببخشد؟ اصلا شعر در باره ای ارزوهای بلند است؟

من به شعر علاقه دارم.  البته زیاد شعر نمی فهمم ( نمی دانم چه چیز را در شعر باید فهمید؟). اما دنبال حرف در شعر می گردم. حرف را نیز یافتن منطق و کشف رابطه ای در انچه شاعر می بیند و تجربه می کند ٬ می دانم. هر کسی دنبال چیزی می گردد. پس  "حرف" در شعر نیز برای هر کسی متفاوت است.

حالا یک پرسش دشوار : شعر ایران پر حرف تر است یا شعر افغانستان؟

دراین مورد٬ نظریاتی از اهالی ادب ایران را در قسمت های ازین گزارش در  آتی بان  خواندم.